Ricardo van Eyk (°1993, Utrecht, Nederland) is een experimentele kunstenaar die de grenzen van de schilderkunst onophoudelijk bevraagt en verschuift, een attitude die voortvloeit uit zijn niet aflatende interesse voor stedelijke contexten. De manier waarop menselijke sporen verschijnen in de stad fascineert Van Eyk, net als het verstrijken van de tijd en de tekenen van verval. Van Eyck implementeert boeiende impressies in zijn werkproces om vervolgens de interne logica van diezelfde beelden te ontrafelen. Het artistiek onderzoek resulteert vaak in een constructie of een installatie met diverse materialen zoals aluminium, ijzer en hout. Het verwerken van voorwerpen en huishoudelijke objecten geeft vaak een speelse twist aan zijn beeldend werk. Zijn beeldtaal is voortdurend in ontwikkeling en wordt vaak beschreven als in-between architecture.
Canal (2022)
Aluminium
Op het eerste zicht lijken de industriële aluminiumschotels van Canal op zwammen die zich willekeurig nestelen op de façades van een ruïne. Tegelijkertijd doet de installatie de kijker denken aan de satellietschotels die ondenkbaar zijn geworden in het straatbeeld van een multiculturele samenleving. De satelliet-schotels maken het mogelijk voor (voormalige) immigranten om televisie-uitzendingen uit verre landen te ontvangen en daarmee de connectie met hun oorspronkelijke cultuur te behouden. In de steeds meer geglobaliseerde wereld is het satellietsysteem een metafoor voor de eigen identiteit als de onderlinge verbondenheid. De verschillende artistieke ingrepen op ieder schotelwerk benadrukken het individuele karakter binnen een diverse groep.