De kunstenaarspraktijk van Maartje Korstanje (°1982, Goes, Nederland) wordt gedreven door een sterk besef van de eindigheid van het leven en de omgang met dit besef. Als verval en aftakeling hun intrede doen, verschijnt ook de schoonheid en onschendbaarheid ervan ten tonele. De aandacht is gericht op de spanning tussen groei en verval, zowel in de natuurlijke wereld als in de artificiële door mensen gemaakte – wereld, maar voornamelijk in het grensgebied waar beide werelden elkaar ontmoeten. Daar waar het botst of in elkaar overvloeit, ontstaat een krachtenveld waar constructie en deconstructie, aantrekking en afstoting, de hoofdrol spelen. Daarnaast kunnen actuele, universele kwesties katalysatoren zijn, maar veel beslissingen zijn minder door de ratio ingegeven. Intuïtie en verbeelding zijn de belangrijkste drijfveren in dit scheppend oeuvre, ook materiaal en de behandeling ervan zijn van groot belang. Beeldhouwen heeft een langdurig verloop: het begint klein en wordt steeds groter. Hoewel Korstanje met uiteenlopende materialen werkt – van brons tot borduurwerk is karton een vaste basis, waarbij constant nieuwe mogelijkheden worden onderzocht. Ieder werk is een onderzoek naar het onbekende.
Z.t. (2019)
Karton, lijm, borduurwerk op jute
Het werk Z.t. van Korstanje zorgt voor een mysterieuze sfeer in een vervallen huis, dat ooit diende als een zorgplaats voor ouderen. De volumineuze abstracte vormen spreken tot de verbeelding en nemen heel wat plaats in de bouwvallige ruimte. Je kunt er tussendoor dwalen, waardoor je geconfronteerd wordt met de eigenheid van de kamer en de gevoelens die hierdoor worden losgemaakt. De twee meter hoge sculpturen zijn vervaardigd uit karton-maché, een combinatie van karton en lijm. In alle vrijheid schonk Korstanje nieuw leven aan waardeloze materialen en voorzag ze van een bepaalde gevoelswaarde. De grillige en kleurige vormen die door middel van machinaal borduurwerk zijn aangebracht op het karton moedigen de kijker aan om een intiemere relatie aan te gaan met het imposante werk. Korstanje’s manier van werken wordt gevoed door complexe vraagstukken zoals klimaatsverandering en de positie van de mens in verhouding tot andere organismen, en ten opzichte van de hele planeet. De kunstenaar wil met haar werk de individuele verbeelding aanwakkeren en eerder vragen stellen dan antwoorden geven.