Johan Tahon (°1965, Menen, België) maakt expressieve sculpturen, waarbij lichaamsdelen ontdaan worden van hun menselijke vormen en proporties. De herkenbare elementen houden het midden tussen figuratie en abstractie, waardoor een hybride beeldtaal tot stand komt. Zonder de mogelijke betekenis van een beeldhouwwerk te kennen, kan de kijker in een fractie van een seconde meerdere – soms tegenstrijdige – zaken waarnemen. Het associëren gebeurt zowel op vormelijk als inhoudelijk niveau, waarbij het onderbewuste onlosmakelijk verbonden is met het creatieproces van Johan Tahon. De sculpturen uit brons, gips, klei, hout of steen lijken afkomstig te zijn uit zijn persoonlijke droomwereld. Daarnaast zijn ook filosofische, religieuze en kunsthistorische aspecten voelbaar, die zich niet direct laten benoemen. Ze dienen eerder als een stapsteen naar een contemplatieve wereld. De titels van zijn sculpturen geven inzicht in onderwerpen die Tahon bezighouden en verrijken daarmee de persoonlijke waarneming. De artistieke praktijk van Tahon als de ultieme voedingsbodem om tegemoet te komen aan het onderbewuste en het bovennatuurlijke.
Weissenstein (2018)
Steengoed
Clare (2020)
Gips
Sinds 2016 maakt Tahon ook beeldhouwwerk in zijn atelier in Solothurn, een Zwitserse stad met een Keltische verleden en een prachtige natuur. De intrek in zijn nieuwe werkplaats voelde voor Tahon aan als een wedergeboorte, en de omgeving laat haar sporen achter in zijn sculpturaal oeuvre. Zo verwijst Weissenstein naar een berg van de Jura. Clare werd gemaakt tijdens de lockdown en toont een verinnerlijkte vrouw. In zijn werk is de kracht en de energie van de natuurelementen waarneembaar, net als het gevoel van mysterie en introspectie. Zoals een intensieve wandeling brengen de sculpturen van Tahon ons naar de diepste krochten van onze ziel. Het tastbare verbindt ons met het spirituele, net als een pad waarop existentiële vragen en het onderbewustzijn elkaar kruisen.