Simon Masschelein (1994) onderzoekt stelselmatig nieuwe sculpturale mogelijkheden. Hij denkt vaak vanuit het gewricht of hoe sculpturen kunnen bewegen, in en uit evenwicht worden gebracht of een andere positie kunnen innemen in functie van de architecturale context. Het is fascinerend hoe de kunstenaar natuurlijke materialen hand- en gevoelsmatig bewerkt en vervolgens combineert tot nieuwe vormen, merkwaardige sculpturen. De beelden kloppen. De mechaniek van zijn sculpturen lijkt in die mate ‘vanzelfsprekend’ dat de complexiteit ervan amper of zelfs niet wordt ervaren door de kijker. Zijn beelden buiten zijn imposant maar nederig. Je voelt het respect van de kunstenaar voor de eigenheid van de geselecteerde materialen alsook zijn gedreven onderzoek naar hedendaagse beeld-vorming. – Bron
Eutssy (2016-2017)
Lork, den en esdoorn
Iver (2018)
Muurklimmer van gele Onyx, staal en schroeven
Zonder titel (2019)
Alabastro di Volterra en staal
Zonder titel (2019)
Staal, eik, hulst en polyester
