Om persoonlijke redenen kon de kunstenaar alsnog niet deelnemen aan Blik Vooruit 2.0. De kunstenaar en de organisatie verontschuldigen zich hiervoor.
“Ik vind het belangrijk dat ik ook juist andere mensen bereik dan alleen het kunstpubliek. Daarom werk ik graag in situ.”
“In mijn werk snijd ik maatschappelijke problemen aan. Klimaat, de groeiende verdeeldheid tussen rijk en arm. Zonder belerend te willen zijn. Ik vind verdraagzaamheid bijvoorbeeld belangrijk. Kijk naar migratie. Dat is van alle tijden. Daardoor is van alles ontstaan. Ik heb ooit een werk over pizza’s gemaakt. Hoe de pizza is ontstaan door migratie. Het is een product van immigratie, van migrerende volken. We moeten ophouden met trots te zijn op nationalisme. Ik hou van een multiculturele maatschappij. Hier in Antwerpen kun je restaurantjes vinden uit bijna elk land. Dat is toch mooi?”
Joost Elschot plaatste een constructie van takken en golfplaten tegen de kerk in Eede. Overal ter wereld waar mensen ontheemd zijn, creëren ze zulke plekken om iets van een thuis te hebben. Voor ons misschien een ver-van-mijn-bed-show. Maar hoe zeker is het dat dat zo blijft? En wat betekent het dat het voor zoveel mensen wel de dagelijkse realiteit is?
In de golfplaten freesde Joost Elschot hartjes uit. Zo wordt de plek waar je toevlucht zoekt ook een plek waar je elkaar zoekt en vindt. Ook al zal door de hartvormige openingen het golfplaten dak minder bescherming bieden. Uiteindelijk gaat het erom dat je met elkaar bent.