“Ik hoop dat ik mensen misschien een moment kan laten stilstaan om anders naar iets te kijken.”
“Ik doe altijd testjes. Ik had een naald en ik spaar al lang droogbloemen. Ik prikte die naald in een Post-it-blokje, stopte er een bloemetje in en dacht: ‘Binnen 10 minuten valt dat wel omver.’ Maar 3 maanden later stak dat er nog altijd in. Ik vond dat eigenlijk heel mooi: die breekbaarheid. Toen ik werd gevraagd voor Blik Vooruit 2.0, besloot ik hierop door te gaan.”
Zo ontstond een vreemd, een beetje futuristisch beeld. Dat verwijst ook naar ecologie. In de stille, lichte ruimte staan een paar honderd naaldjes met droogbloemetjes op een plexiglas-tafel. Het tafereel doet denken aan een laboratorium waar plantjes worden gekweekt. Je zou de plek kunnen zien als een ruimte waarin het fragiele wordt vermenigvuldigd, om zich daarna te verspreiden in de buitenwereld. Misschien is het ook een beeld van een moment waarop het fragiele is uitgestorven en de kunstenaar probeert het opnieuw in de wereld te brengen?
“Mijn hoop voor de toekomst is dat we af en toe wat meer kunnen stilstaan en wat meer tijd hebben om de kleine, fragiele dingen en het fragiele van het leven te aanschouwen en te omarmen, en connectie te vinden met heel de wereld, niet alleen met de natuur, maar ook met de mensen en alles wat bestaat.”
