De semi-abstracte schilderijen van Gommaar Gilliams (°1982, Lier, Belgium) verlenen toegang tot een dromerige en tijdloze wereld. Zijn poëtische beeldtaal en gedurfde schilderstijl nodigen de kijker uit om zijn persoonlijk universum te betreden. Hier wordt het verlangen van de kijker aangewakkerd en wordt hij geconfronteerd met dualiteit. Schilderkundige motieven zoals duikers, zwanen en vogels raken diverse thema’s als overgang en melancholie aan. Gilliams’ picturale elementen zijn afkomstig uit Westerse en Oosterse verhalen, kunst en culturele geschiedenis. Zijn persoonlijke iconografie is echter niet bestemd om uiteenlopende verwijzingen te ontdekken of om nieuwe betekenislagen toe te voegen, maar dient in de eerste plaats om emoties over te brengen en aan te wakkeren. Het speelse gebruik van materialen en texturen versterkt dit en komt het best tot uiting in zijn stitched canvases en blankets. Zowel op picturaal als sensorisch niveau weet Gilliams met zijn patchwork-stijl de begrenzing van de traditionele schilderkunst te overstijgen.
Celeste (2022)
Olieverf, oliepastel, acrylverf op geprepareerde en gestikte stoffen
In het schip van de Sint-Petrus en Pauluskerk prijkt Celeste: een monumentaal blanket waarin het wereldse en het transcendente samenkomen. Het werk toont tijdloze symbolen, zoals sterren, manen en dieren, die verschijnen in alle culturen. Gilliams herbekeek hun onderlinge relaties en bracht ze samen in een andere ruimte. In Celeste doet die nieuwe context denken aan astrologie: een pseudowetenschap die de invloed van de stand van de planeten op het leven van de mens bestudeert. In Gilliams’ werk zijn hemel en aarde niet langer gescheiden en loopt de droomwereld over in de realiteit. De unieke combinatie van (kunsthistorische) beelden uit het collectieve geheugen maakt de weg vrij voor persoonlijk associaties, gevoelens en verlangens.